Πέμπτη

Τι είναι το ψηφιακό νόμισμα

του Γιάννη Σπαθά

Τα τελευταία χρόνια, ακούμε και διαβάζουμε για τα ψηφιακά νομίσματα (Bitcoin, Litecoin κ.λπ.). Τι ακριβώς όμως είναι το ψηφιακό νόμισμα και πόσο ασφαλές είναι; Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα, παρουσιάζοντας τεχνικές πλευρές αλλά και σημαντικούς σταθμούς στην πορεία του την τελευταία δεκαετία.

Πώς ξεκίνησε;
Όλα ξεκίνησαν μετά την κρίση του 2008 στις ΗΠΑ. Τότε, και μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, αυξήθηκαν οι αναζητήσεις σε ακαδημαϊκούς κύκλους και τεχνολογικές κοινότητες για την δυνατότητα να υπάρξει το οικονομικό σύστημα χωρίς μια κεντρική αρχή, χωρίς δηλαδή το τραπεζικό σύστημα που θα εποπτεύει, θα πιστοποιεί και τελικά θα ελέγχει τις συναλλαγές.

Το 2009, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο του διαδικτύου ένα κείμενο-πρόταση για ένα καινούργιο νόμισμα, το Bitcoin, από ένα πρόσωπο που κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι στη πραγματικότητα, τον κατά το διαδίκτυο γνωστό ως Satoshi Nakamoto. Το βασικό σκεπτικό πίσω από την πρόταση ήταν πως οι ηλεκτρονικές συναλλαγές θα μπορούσαν να γίνονται απευθείας από τον έναν συναλλασσόμενο στον άλλο (Peer 2 Peer) χωρίς να υπάρχει ένας ενδιάμεσος που να πιστοποιεί τη συναλλαγή. Επίσης, ακριβώς επειδή δεν θα υπήρχε ενδιάμεσος πιστοποιητής, δεν θα υπήρχε και χρέωση επί της συναλλαγής. Αυτά τα χαρακτηριστικά, μαζί με την δυνατότητα για πλήρη ανωνυμία του κατόχου των νομισμάτων, στάθηκαν ικανά να αυξήσουν τη δημοφιλία του.

Πώς όμως πιστοποιούνται οι συναλλαγές;
Τα ψηφιακά νομίσματα υπάρχουν μόνο στον ψηφιακό κόσμο. Τα ανταλλάσσουμε με δολάρια ή ευρώ σε ειδικά ανταλλακτήρια και μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για αγορές στο διαδίκτυο. Ο κάθε χρήστης κρατάει έναν κωδικό με τον οποίο έχει πρόσβαση στα ηλεκτρονικά του χρήματα. Ήδη, μεγάλες εταιρείες όπως η Amazon, το eBay ή κρατικά ιδρύματα όπως το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κύπρου, δέχονται πληρωμές με bitcoin.

Τρίτη

Μνημείο υποτέλειας η αποικιακή «σύμβαση Fraport»

Μνημείο υποτέλειας η αποικιακή «σύμβαση Fraport»

         
Τις τελευταίες μέρες ήρθε ξανά στην επικαιρότητα η υπόθεση της σκανδαλώδους εκποίησης των 14 αεροδρομίων στην κοινοπραξία Fraport-Slentel.  

Αφορμή στάθηκε η αναβολή για τρίτη συνεχόμενη φορά της υλοποίησης της σύμβασης παραχώρησης που έχει υπογραφεί μεταξύ της εταιρείας και του ελληνικού Δημοσίου από τον Δεκέμβριο του 2015. Αιτία αυτών των διαδοχικών καθυστερήσεων είναι η αδυναμία της Fraport να καταβάλει το προβλεπόμενο από τη σύμβαση ποσό του 1,2 δισ. ευρώ προκειμένου να πάρει και τυπικά στα χέρια της τη διαχείριση των αεροδρομίων (τα υπόλοιπα 900 εκατομμύρια προβλέπεται να αποπληρωθούν σε βάθος 40ετίας).


Την ίδια περίοδο βγήκαν στη δημοσιότητα πληροφορίες που αποκαλύπτουν την τραγική οικονομική κατάσταση της κοινοπραξίας. Πιο συγκεκριμένα, τα χρέη της Fraport τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνονται, φτάνοντας σήμερα τα 3,6 δισ. ευρώ, ενώ η ρευστότητα της βρίσκεται στο 1 δισ. περίπου εκ των οποίων μόνο τα 200 εκατομμύρια μπορούν να αξιοποιηθούν για την καταβολή του τιμήματος στο ελληνικό Δημόσιο. Από την άλλη, η Slentel Ltd, offshore εταιρεία συμφερόντων Κοπελούζου, είναι, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, εταιρεία-φάντασμα καθώς διαθέτει μετοχικό κεφάλαιο μόλις 5.000 ευρώ. Ενδεικτικό είναι και το γεγονός πως διάφορα διεθνή επενδυτικά σχήματα εμφανίζονταν μέχρι πρότινος διστακτικοί στη δανειοδότηση της κοινοπραξίας προκειμένου να μπορέσει να συγκεντρώσει το αναγκαίο ποσό.

Δευτέρα

Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια



Σήμερα, καθώς πήγαινα τον γιο μου στο μάθημα Κουνγκ Φου, άκουσα μια γριά να πλησιάζει στο ανοικτό παράθυρο μιας κρεπερί και να ρωτάει τον νεαρό που δούλευε εκεί:
«Πώς πάει;»
«Ε, πώς να πάει, καλά, τι να λέει…»
«Ζεις;» τον ρώτησε η γριά.
«Τι;»
«Ζεις;»
«Ζω. Δεν με βλέπεις, ζω, τι κάνω;» είπε αυτός ειρωνικά.
«Τότε είσαι μια χαρά», του είπε η γριά κι έφυγε.

Είχα κοντοσταθεί για ν’ ακούσω τη συζήτηση. Ο Τηλέμαχος με σκούντηξε να περπατήσουμε.

~~

Η ζωή μας είναι θέμα εστίασης. Γεννιόμαστε με γιγάντιους μεγενθυντικούς φακούς. Ως μωρά βλέπουμε μόνο αυτό που υπάρχει τώρα-εδώ.

Καθώς μεγαλώνουμε ο κόσμος διευρύνεται, χωρικά και χρονικά.

Εμφανίζεται το βυζί της μάνας και μετά το πρόσωπο της. Έπειτα τα πρόσωπα των άλλων συγγενών, το σπίτι, τα παιχνίδια, η μέρα και η νύχτα.
Ανοίγει ο χώρος, ανοίγει και ο χρόνος. Η γειτονιά, το σχολείο, οι φίλοι, η βδομάδα, οι γιορτές κι οι εποχές, το καλοκαίρι, το υπέροχο καλοκαίρι χωρίς σχολείο.

Κι όλο μεγαλώνει το οπτικό πεδίο. Καταλαβαίνουμε πού ζούμε, σε ποια πόλη-χώρα-εποχή, καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος, πιστεύουμε ότι μπορούμε να τον γυρίσουμε ολόκληρο, να τον αλλάξουμε ολάκερο.

Νέες εμπειρίες, γνωριμίες, ταξίδια, όνειρα, γνώσεις, υποσχέσεις, επαναστάσεις, το οπτικό πεδίο διαρκώς διευρύνεται, χωρικά, χρονικά, αλλά όχι για πολύ.

Είσαι αθάνατος μέχρι την αρχή της νεότητας. Μετά δοκιμάζεις τα πρώτα δείγματα θανάτου.

Μπορεί να είναι κάποιες αποτυχίες, η συνειδητοποίηση ότι το γαμημένο σύμπαν του Κοέλιο, αυτό που νόμιζες ότι συνωμοτεί για να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν δίνει δεκάρα για σένα και τις επιθυμίες σου.

Τα χρόνια περνάνε και κάποιες μέρες αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενες, όχι τόσο seize the fuckin day όσο νόμιζες ότι θα ‘ναι η ζωή σου.

Μπορεί να κάνεις και παιδιά, μπορεί και να μην ήθελες ή να μην έτυχε, αλλά ούτως η άλλως, τότε τα όρια στενεύουν, το οπτικό σου πεδίο παύει να διευρύνεται, αρχίζει η πρεσβυωπία των σαράντα.

Γκρίζα μαλλιά και κυτταρίτιδα, πονεμένες αρθρώσεις και χοληστερίνη, εμμηνόπαυση και συμβαίνει-σε-όλους-τους-άντρες-αγάπη-μου, μια γενική βαρεμάρα και χαμομήλι με σπόρια το βράδυ, και δεν έχεις γίνει τόσο πλούσιος ή διάσημος όσο νόμιζες ότι θα γινόσουν, άσε που χρωστάς και στην εφορία-ΔΕΗ-τράπεζα.

Αλλά συνεχίζεις να προχωράς. Γίνεσαι 60-70-80 κι εστιάζεις περισσότερο. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει σε δέκα-πέντε-δύο χρόνια. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει του χρόνου. Το μόνο που σε νοιάζει είναι το πεζοδρόμιο μπροστά σου και το επόμενο βήμα με το ΠΙ
~~
Μια ώρα αργότερα, καθώς περίμενα να πάρω τον Τηλέμαχο είδα έναν γέρο να βγαίνει απ’ το καφενείο που είναι δίπλα στο κουνγκ φου. Έμοιαζε λίγο με τον Μπίλμπο Μπάγκινς -όταν έδωσε το δαχτυλίδι στον Φρόντο και γέρασε. Περπατούσε με το ΠΙ, ένα βήμα ανά λεπτό, τόσο γρήγορα.

Τον παρακολούθησα να περνάει (αργά, απελπιστικά αργά) και σκεφτόμουν ότι αυτός κάποτε ήταν ένα δεκάχρονο παιδί που ίσως να διάβαζε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας -τον Αόρατο Άνθρωπο, του H.G. Wells σε μετάφραση Παπαδιαμάντη (υπάρχει, δεν είναι δική μου επινόηση, δείτε link Ο αόρατος).

Στάθηκα και τον κοιτούσα να προχωράει, μάλλον λιγάκι αδιάκριτα. Ίσως να φορούσε πάνες, ξανά. Τι όνειρα για το μέλλον να κάνεις αν ζεις έτσι;

Σίγουρα κανείς άνθρωπος δεν θέλει ν’ αφήσει τη ζωή, αλλά τα γηρατειά, όταν σε καταπλακώνουν, όταν γίνονται αμείλικτα, τότε μοιάζουν λίγο καλύτερα απ’ το τίποτα, απ’ τον θάνατο (και την ελπίδα του ποτέ-δεν-ξέρεις-τι-μπορεί-να-υπάρχει-μετά).

~~

Τα παιδιά βγήκαν απ’ το κουνγκ φου και ξεκίνησαν να τρέχουν, μιλώντας για online παιχνίδια. Τους φώναξα να προσέχουν καθώς προσπερνούσαν τον γερο-Μπίλμπο. Εκείνος δεν φαινόταν να καταλαβαίνει τίποτα απ’ ό,τι συνέβαινε γύρω του, λες κι ήταν ένα απ’ τα αποτυχημένα (γραφιστικά) ανδροειδή της πρώτης τριλογίας του Star Wars.

Ώσπου ξαφνικά και αναπάντεχα, τα μάτια του έλαμψαν! Μια κοπέλα, με πολύ κοντή φούστα, και καλσόν που είχε το σχέδιο ζαρτιέρας-κάλτσας, μας προσπέρασε καλπάζοντας.
Εκείνος σταμάτησε να σέρνει το ΠΙ και την παρακολούθησε με το βλέμμα του μέχρι που έστριψε στη γωνία. Μάλλον θα σκεφτόταν: «Αν ήμουν εξήντα χρόνια νεότερος…»
~~
Ο παράδοξος άνθρωπος. Τη μια στιγμή ο κόσμος δεν υπάρχει. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να φτάσεις στο σπίτι σου όρθιος, στο σπίτι όπου είσαι μόνος, να ξαπλώσεις, να κοιμηθείς και να ξημερωθείς. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει, είσαι εδώ. Τώρα.

Όταν πλησιάζει το τέλος, αν είσαι τυχερός, τόσο τυχερός ώστε να το τερματίσεις το μηχάνημα, αποφεύγοντας όλα τ’ αυτοκινητιστικά κι όλα τα πρόωρα εμφράγματα, τ’ ατυχήματα στο μπάνιο και τους βομβαρδισμούς νατοϊκών και τζιχαντιστών, αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να μην πάθεις καρκίνο απ’ τα τριάντα, μ’ όλες τις αηδίες που τρως και αναπνέεις και βάζεις στο δέρμα σου, μ’ όλες τις στιγμές που γεμίζουν άγχος τους πόρους σου, κι αν δεν πνιγείς τρώγοντας καραμέλες βουτύρου, κι αν δεν σε χτυπήσει το ρεύμα ένα πρωί πριν ξεκινήσεις για τη βαρετή δουλειά, αν αποφύγεις όλες τις πιθανότητες πρόωρου θανάτου που σίγουρα δεν είναι και λίγες, και φτάσεις αισίως εκείνα τα μυθικά ενενήντα του Μπάγκινς και του Γιόντα, τότε καταλαβαίνεις πόσο παροδικά κι ασήμαντα ήταν όλα εκείνα που θεωρούσες παντοτινά και σπουδαία.

Όλα σου φαίνονται ασήμαντα. Και τότε σε προσπερνάει καλπάζοντας το κορίτσι με το μίνι.
Τότε κάτι εκρήγνυται μες στο μυαλό σου. Είναι το τελευταίο σήμα που κατεβαίνει την ταλαιπωρημένη σου ραχοκοκαλιά ως τα μαραμένα περβόλια των αρχιδιών σου. Βαράει έναν άκυρο συναγερμό (οι στρατιώτες βγήκαν στη σύνταξη πριν πολλά χρόνια) και γυρνάει τρέχοντας στο ύστατο καταφύγιο, την αμυγδαλή, το κέντρο των αναμνήσεων.

Στέκεσαι και χαμογελάς ανάποδα. Τα πιτσιρίκια με τις στολές σε προσπερνάνε τιτιβίζοντας, οι μανάδες τους πιο πίσω, κι απέναντι άντρες ή αγόρια που παριστάνουν τους άντρες, ένας τύπος με μια γκρίζα τούφα στα μαλλιά που σε κοιτά αδιάκριτα, και δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα άλλο.

Σκέφτεσαι και χαμογελάς ανάποδα: «Η Σμαρώ φορούσε τέτοιες κάλτσες… Ο Γιαννάκης όταν γεννήθηκε έκλαιγε πολύ… Πώς το λέγανε το σκυλί μου; Δεν είχα γράψει καλά στα μαθηματικά… Η θάλασσα στο νησί… Σαρδέλες στα κάρβουνα…»

Σ’ ένα λεπτό στοιβάζονται 90 χρόνια μες στο μυαλό σου. Έπειτα κλείνεις τα μάτια, λες ευχαριστώ για τα ψάρια, και σωριάζεσαι.

Κόσμος τρέχει γύρω σου, τους ακούς από μακριά, από ψηλά, να φωνάζουν «έπεσε-φωνάξτε ασθενοφόρο-έπεσε», αλλά δεν σε νοιάζουν πια οι φωνές τους.

Και καθώς σβήνει ο κόσμος φωτίζεται μια άλλη εικόνα, μια παραλία, όπου οι φίλοι ψήνουν ψαράκια στα κάρβουνα, όπου τα κορίτσια δεν φοράνε το πάνω μέρος του μαγιό, κάποιος παίζει κιθάρα, γυρνάνε μπύρες και τσιγάρα, μια γαλανομάτα σε κοιτάει, κι είναι καλοκαίρι.

~~

Ο εγκέφαλος, είπαν οι επιστήμονες πρόσφατα, λειτουργεί μέχρι και δέκα λεπτά μετά τον θάνατο. Αυτά τα δέκα λεπτά μπορεί να είναι ένα αιώνιο καλοκαίρι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΥΓ προς τον αναγνώστη:
Νομίζεις, αγαπητέ, ότι αυτό το τέλος είναι μακριά. Συγχώρεσε με, που δεν θα γεμίσω την καρδιά σου αισιοδοξία, αλλά το τέλος είναι πάντα πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.
Ακόμα κι αν φτάσεις τα ενενήντα ή τα εκατό, αυτό θα γίνει πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζεις.
Όταν το κοιτάς απ’ την αρχή προς το τέλος μοιάζει σαν παραγωγή του Τζορτζ Λούκας, που πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να γίνει.
Όταν το δεις απ’ το τέλος είναι σαν ένα τρέιλερ της ζωής που έζησες.
Αυτή είναι η ζωή σου. Ένα τρέιλερ που τελειώνει πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι είσαι (ήσουν) ο πρωταγωνιστής.

Καλό ξημέρωμα, λοιπόν, και να ‘σαι ευγνώμων για την ψαριά της ημέρας.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η φωτογραφία είναι του Alex Webb
Alex Webb, Nuevo Laredo, Tamaulipas, 1996, © Alex Webb / Magnum Photos
Ο τίτλος είναι από το βιβλίο του Ντάγκλας Άνταμς, «So long and thanks for all the fish».


Πηγή: sanejoker

Παρασκευή

Η μεγάλη εβδομάδα της Ρουμανίας



Το «πεζοδρόμιο» υποχρέωσε τη νέα κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση


Του Γιώργου Τζαφέρη


Χωρίς να έχει μειωθεί στο ελάχιστο η ένταση και οι αντιθέσεις που προκαλούν το συνεχές ενδιαφέρον μας για τα Δυτικά Βαλκάνια, τις τελευταίες ημέρες είναι η Ρουμανία, μια χώρα των Ανατολικών Βαλκανίων, που βρέθηκε στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Προηγήθηκαν εδώ και δύο σχεδόν μήνες βουλευτικές εκλογές από τις οποίες προέκυψε αλλαγή της κυβέρνησης, με τη συμμετοχή των πολιτών όμως σε αυτές να μην ξεπερνάει το 40%. Η νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), το οποίο επιστρέφει ουσιαστικά στην εξουσία μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, και ένα μικρό κόμμα της Κεντροδεξιάς, το Συνασπισμό Φιλελεύθερων Δημοκρατών (ALDE).
Η πρώτη εμπλοκή αφορούσε την άρνηση του προέδρου της χώρας (και ηγετικού στελέχους της δεξιάς παράταξης) να δώσει εντολή σχηματισμού στον ηγέτη του PSD, ο οποίος ήταν υπόδικος για σκάνδαλα διαφθοράς – όπως και χιλιάδες ακόμη κρατικοί αξιωματούχοι, δικαστικοί λειτουργοί και πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν την περασμένη δεκαετία στην πολιτική ζωή. Η συμβιβαστική λύση βρέθηκε (αφού ο πρόεδρος αρνήθηκε και δεύτερη φορά να δεχτεί μια γυναίκα μουσουλμάνα που υπέδειξε το PSD ως πρωθυπουργό) στο πρόσωπο ενός σχετικά άφθαρτου στελέχους του κόμματος, του Σορίν Γκριντεάνου, ο οποίος και σχημάτισε τη νέα κυβέρνηση.

Ο θάνατος της Ιατρικής έρευνας

Στην αρθρογραφία και την βιβλιογραφία μου εδώ και μια δεκαετία, έχω αποκαλύψει πολλά από τα κακώς κείμενα της δυτικής ιατρικής: Την οργανωμένη διαπλοκή των φαρμακευτικών εταιριών με επιστήμονες, κυβερνήσεις και οργανισμούς, την σκοπιμότητα και αρτιότητα των ιατρικών πρωτοκόλλων, τους μηχανισμούς ελέγχου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας των φαρμάκων και την φαρμακοεποπτεία και την κατεύθυνση και αποτελεσματικότητα της Ιατρικής διάγνωσης και πρακτικής. 
Οι κυρίαρχες στρεβλώσεις σε όλα αυτά τα παιδεία, έχουν, όπως ήδη έχουμε περιγράψει, οδηγήσει πλέον την Ιατρική να αποτελεί πλέον μια από τις κορυφαίες αιτίες θανάτου παγκοσμίως, αντί να αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες παράτασης και βελτίωσης της όπως θα όφειλε και θα έπρεπε να είναι, γεγονός που δικαιολογεί απόλυτα πλέον απόλυτα τον τίτλο του βιβλίου μου «Θανάσιμες Θεραπείες» και επιπροσθέτως γεγονός που συγκαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από τα δυτικά μήντια αφήνοντας τον κόσμο σε μια παντελώς λάθος εντύπωση για το τι μπορεί και πρέπει να περιμένει από την Ιατρική σήμερα.
Στο παρόν άρθρο θα πάμε ένα βήμα παραπέρα και θα εξετάσουμε το πώς ο θάνατος της ιατρικής και η ιατρική του θανάτου έχουν επεκταθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε απειλούν την βάση του ιατρικού οικοδομήματος που είναι η ιατρική έρευνα.
Είναι το 2005 που ένας από τους πιο σημαντικούς επιστήμονες της εποχής μας, ο Ιωάννης Ιωαννίδης, δημοσιεύει την ίσως πιο πολυδιαβασμένη μέχρι τώρα ιατρική μελέτη του αιώνα που καταδεικνύει ότι τα περισσότερα δημοσιευμένα ερευνητικά ευρήματα είναι απλά ΨΕΥΔΗ!
Οι λόγοι που αυτό συμβαίνει πλέον είναι πολλοί. Ανάμεσα σε αυτούς είναι ο αρχικά κακός σχεδιασμός των ερευνών που δείχνει ερευνητική ανεπάρκεια.
Πολύ σημαντικότερος λόγος είναι όμως η μεροληψία που ενθαρρύνεται από συμφέροντα: Οι ερευνητές είναι πολύ πιο πρόθυμοι να διερευνήσουν ζητήματα που χρηματοδοτούνται από τις φαρμακευτικές.
Είναι επίσης πολύ πιο πρόθυμοι να διερευνήσουν ζητήματα που θεωρούν ότι θα προωθήσουν την καριέρα τους.
Κι είναι αρκετά πρόθυμοι ακόμη και να βγάλουν επιλεκτικά ερευνητικά συμπεράσματα ή ακόμη και να παρουσιάσουν συμπεράσματα που είναι αντίθετα από τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους προκειμένου να προωθήσουν τα προϊόντα των φαρμακευτικών και την καριέρα τους.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ή αποσπασματικό το ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχουν ανακοινωθεί με τυμπανοκρουσίες χιλιάδες νέες ελπιδοφόρες θεραπείες για τον καρκίνο αλλά ελάχιστες από αυτές είχαν αποτέλεσμα.
Οι ερευνητές επιλέγουν τα καυτά ζητήματα, αυτά που θα αντλήσουν χρηματοδότηση και θα τους κάνουν περιζήτητους όπως οι μύγες τα σκατά.

Πέμπτη

Αύριο ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα;

Του Δημήτρη Τσιμούρα


«Πιο γρήγορα, πιο δυνατά, πιο χαρούμενα να παίζουν οι ορχήστρες του Τιτανικού!
Να κρατήσουν οι χοροί, περισσότερα να γίνουν τα φεστιβάλ. Φτιάξτε τους και φεστιβάλ αχιβάδας και… αστροναύτες φτιάξτε τους!

Βραβεύστε τους, γλεντήστε τους, παραμυθιάστε τους, αναπλάστε τους, θολώστε τους το μυαλό, ΕΣΠΑ υπάρχουν! Να μην σκέφτονται!

Αερολογήστε όσο θέλετε! Υποσχεθείτε τους για το… μέλλον τα πάντα!

Προσοχή! Αυστηρά να τηρείται η νομιμότητα από τους ιθαγενείς και προπαντός να μην καταλάβουν ότι αύριο δεν θα έχουν τίποτα στην κατοχή τους».


Αύριο λοιπόν ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα; Ένα ερώτημα που σε καμιά περίπτωση οι εκπρόσωποι των δανειστών στη χώρα μας, κυβέρνηση και μνημονιακή αντιπολίτευση, για ευνόητους λόγους όχι μόνο δεν θα ήθελαν να πάρει διαστάσεις αλλά δεν θα ήθελαν καν να τεθεί.

Όμως, παρόλο που στην ουσία το ερώτημα δεν τίθεται είναι υπαρκτό και αμείλικτο. Έτσι, κι ενώ ο κλοιός καθημερινά σφίγγει γύρω απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτοί αλλού προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή μας. Στήνουν… καυγάδες», μεγεθύνουν θέματα που δεν μας αφορούν άμεσα, δίνουν υποσχέσεις για το… μέλλον!

Πότε με τα ψέματα, πότε με τη μισή αλήθεια, πότε μ’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, σκιάζουν το δρόμο που μας υποχρεώνουν, ως… σωτήρες, να βαδίζουμε, για να μην έχουμε την αίσθηση πού μας οδηγεί, για να μην μπορούμε να δούμε την άλλη άκρη του τούνελ!


Μας λένε ψέματα ότι τάχα πέρασαν τα δύσκολα, ότι… περάσαμε τον κάβο, για να μας κρατήσουν καθηλωμένους σε αναμονή. Κατασκευασμένες ελπίδες και προσμονές, πάντα φυσικά στα πλαίσια της μνημονιακής τους… νομιμότητας», την οποία όλοι αυτοί, ασχέτως με το τι έλεγαν πριν, μας την προβάλουν ως τη μοναδική «λύση»!

Τετάρτη

Ο άντρας στο κρεβάτι: Η ιστορία πίσω από την εμβληματική φωτογραφία από το Χαλέπι

joseph eid afp getty images


Μοιάζει με σκηνή βγαλμένη από ταινία. Ένας άντρας, γερασμένος, που μοιάζει χαμένος στις σκέψεις του, κάθεται σε ένα κρεβάτι και καπνίζει. Γύρο του χαλάσματα και ένα πικάπ ανοιχτό.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο Χαλέπι στις 9 Μαρτίου και έκτοτε έχει γίνει viral. Δείχνοντας ένα μέρος που δεν υπάρχει πια όπως ήταν, όλα τόσο όμορφα και τραγικά κατεστραμμένα.

Το Time παρουσιάζει την ιστορία του άντρα της φωτογραφίας. Είναι ο Mohammed Mohiedin Anis, γνωστός επίσης ως Abu Omar και είναι -ήταν- συλλέκτης αυτοκινήτων αντίκα.

Η φωτογραφία της 9ης Μαρτίου δεν είναι η πρώτη φορά που γνωρίζουμε τον Omar. Στις αρχές του 2016 ο Karam al-Masri του Γαλλικού Πρακτορείου έδειξε τη συγκινητική ιστορία του από τότε που ζούσε στη γειτονιά που είχαν υπό τον έλεγχό τους οι αντάρτες. Είχε στην κατοχή του 30 αυτοκίνητα αντίκες. Αλλά όσο ο πόλεμος συνεχιζόταν, και ο έλεγχος της περιοχής άλλαξε χέρια, από τους αντάρτες στις κυβερνητικές δυνάμεις, μετά από μια σφοδρή μάχη, το ίδιο έπαθε και η συλλογή από τα αυτοκίνητά του: άλλαξαν χέρια.

Τρίτη

Από τύχη ζούμε

Μετά από κάθε ανθρώπινη συμφορά και τραγωδία -που κοστίζει ανθρώπινες ζωές-, οι άνθρωποι διακατέχονται από νευρικότητα και νιώθουν την ανάγκη να γίνουν δικαστές και να δικάσουν τους πάντες. 

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι πάρα πολύ απλός:

Οι άνθρωποι φοβούνται τον θάνατο.

Μάλιστα, δεν είναι ανάγκη ο θάνατος του νεκρού να προέρχεται από ενέργεια άλλου ανθρώπου, για να εκραγούν οι άνθρωποι.

Βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν στον ύπνο τους, και μετά συγγενείς και φίλοι σκοτώνονται μεταξύ τους και ψάχνουν να βρουν τον «ένοχο».

Πρέπει να βρουν οπωσδήποτε κάποιον ένοχο.

Πρέπει να βρουν οπωσδήποτε κάποιον να του φορτώσουν τον θάνατο.

Δεν υπάρχει ένοχος, όλοι θα πεθάνουμε.

Ο θάνατός μας είναι γραμμένος στη γέννησή μας.

Αλλά είναι δύσκολο οι περισσότεροι άνθρωποι να αποδεχτούν πως θα μπορούσαν να είναι στην θέση αυτού που περίμενε στην στάση και τον πήρε παραμάζωμα η νταλίκα, στην θέση αυτού που βούλωσαν οι αρτηρίες του, στη θέση του πρόσφυγα που πνίγηκε, στην θέση κάποιου άλλου.

Δευτέρα

Τ' αντίμετρα


Αποτελούν νεολογισμό του νεολογισμού ισοδύναμα κι αποτελούν μέρος μιας χυδαίας προπαγάνδας που επιχειρεί λεκτικά μόνο να χρυσώσει το δηλητηριώδες χάπι που οι μνημονιακές κυβερνήσεις συνταγογραφούν στον ελληνικό πληθυσμό.

Είδαμε τι θα συμβεί στον σημερινό συνταξιούχο που η σύνταξη του έχει ήδη κατακρεουργηθεί και έφθασε μετά από συνεχείς περικοπές στα 700, ζώνη στην οποία ανήκουν οι περισσότεροι μεσοαστοί του παρελθόντος.

Όπως καταδείξαμε, το 2019 η σύνταξη του θα φθάσει στα 530 ευρώ, ζώνη φτωχοποίησης σε μια χώρα που το κατά κεφαλήν εισόδημα του μέσου Έλληνα καταρρακώνεται με το κόστους ζωής παραδόξως να αυξάνεται σε όλα τα επίπεδα, φαινόμενο που οφείλεται στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης εντός ενός σκληρού νομίσματος.

Ας πάρουμε το ιδανικό παράδειγμα συνταξιούχου με το ιδανικό παράδειγμα αντιμέτρων: Ένας μαγκούφης αυτοεξυπηρετούμενος γέρος με δικό του σπίτι χωρίς άλλο σπιτικό οικογένειας άνεργου παιδιού του να συντηρήσει.

Ιδανικά Αντίμετρα; Πανηγυρική κατάργηση του ΦΠΑ σε βασικά είδη κατανάλωσης. Όχι μείωση αλλά κατάργηση του ΦΠΑ. 0%

Με τις βεβαρυμμένες υποχρεώσεις και με αιματηρή οικονομία, ο γέρος καταφέρνει να εξοικονομεί 200 ευρώ το μήνα με κάποιον μαγικό τρόπο.

Γλυτώνοντας σε αυτά τον ΦΠΑ, κερδίζει 47 ευρώ από το κόστος επιβίωσης.

Με άλλα λόγια, στην πιο ιδανική των περιπτώσεων, το «μηδενικό δημοσιονομικό κόστος» είναι η απώλεια μηνιαίου εισοδήματος 123 ευρώ, κι ετησίου 1400 ευρω…

Τετάρτη

Προγραμματισμένη βραχυβιότητα

Στην οροφή ενός πυροσβεστικού σταθμού, στο Λάιβερμορ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, ανάβει μια λάμπα συνεχώς από το 1901 μέχρι σήμερα

Ενα προϊόν που αρνείται να πεθάνει είναι καταστροφή για την επιχειρηματική τάξη

Στο θαυμάσιο ντοκιμαντέρ «Οι πυραμίδες της σπατάλης», τρία παραδείγματα προγραμματισμένου θανάτου των προϊόντων προκαλούν εντύπωση. Ο εκτυπωτής του Μάρκου, ο λαμπτήρας του Λάιβερμορ και οι γυναικείες κάλτσες.


Ο Μάρκος από τη Βαρκελώνη, που δεν έχει πολύ καιρό από τότε που αγόρασε τον εκτυπωτή του και αυτός χάλασε, απευθυνόμενος στο κατάστημα από τον οποίο τον αγόρασε παίρνει την απάντηση ότι δεν υπάρχουν ανταλλακτικά, η δε επιδιόρθωσή του θα κοστίσει 120 ευρώ, όταν ένας καινούργιος κάνει μόλις 39 ευρώ.


Ο Μάρκος, ξεφυλλίζοντας το εγχειρίδιο του εκτυπωτή, παρατηρεί έκπληκτος ότι η διάρκεια ζωής του είναι για 18.000 αντίτυπα, μόλις 5 χρόνια, ενώ στη συνέχεια, αποσυναρμολογώντας τον, διαπιστώνει ότι διαθέτει ένα τσιπάκι που μετρά τον αριθμό των σελίδων και δίνει εντολή για μπλοκάρισμα του εκτυπωτή όταν αυτές υπερβούν τις 18.000.


Στην οροφή ενός πυροσβεστικού σταθμού, στο Λάιβερμορ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, ανάβει μια λάμπα συνεχώς από το 1901 μέχρι σήμερα. Γιατί αυτή η λάμπα δεν παρήχθη ποτέ μαζικά;


Το καρτέλ των εταιρειών παραγωγής λαμπτήρων, θορυβημένο από την παρουσία της ενοχλητικής λάμπας, σε μυστική συνάντηση στη Γενεύη το 1924, αποφάσισε ότι ο λαμπτήρας αυτός ήταν ένα επιστημονικό ατύχημα και γι’ αυτό καθόρισε και επέβαλε στις εταιρείες παραγωγής λαμπτήρων ότι η μέση διάρκειά τους δεν πρέπει να ξεπερνά τις 1.000 ώρες.


Οι επιστήμονες της χημικής βιομηχανίας Dupont ανακαλύπτουν στο εργαστήριο μια άφθαρτη κλωστή, μια συνθετική ίνα νάιλον και με αυτή κατασκευάζουν ένα νάιλον καλσόν με μεγάλη διάρκεια ζωής.


Η καινοτομία αυτή ποτέ δεν θα πάρει τον δρόμο της μαζικής παραγωγής ανθεκτικών καλτσών. Η διοίκηση της εταιρείας έδωσε την εντολή της απόκρυψής της και της αντικατάστασής της με μια συνθετική ίνα λιγότερο ανθεκτική, με προγραμματισμένη την ημερομηνία θανάτου της.


Στον αντίποδα των παραπάνω παραδειγμάτων οι επιχειρηματικές ελίτ επενδύουν σήμερα τεράστια ποσά για να φιλοτεχνήσουν μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση της αποστολής των επιχειρηματικών τους ενεργειών. Η επιχείρηση εξανθρωπισμού της απληστίας των αγορών ονομάζεται εταιρική κοινωνική ευθύνη.


Δύσκολο το έργο τους όταν στην ύστερη νεωτερικότητα, στην εποχή της απληστίας και του άκρατου ατομικισμού, οι 62 πλουσιότεροι του πλανήτη κατέχουν περισσότερο πλούτο από τα φτωχότερα 3,6 δισ. κατοίκων της Γης και το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει περισσότερο πλούτο από το 99%.