Πέμπτη

Καθώς η επανάσταση αποτελεί σοβαρό στόχο και αξίωμα, Οι ταινίες «Che: The Argentine» & «Guerilla» αποτελούν αναγκαίο must-see



γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος 

Πως θα ήταν δυνατό οι τέχνες να μην ασχοληθούν με την επιδραστική και καθοριστική προσωπικότητα του επαναστάτη που έπαιξε τον πιο κυρίαρχο ρόλο, μεταπολεμικά, στο όραμα, στις παγκόσμιες αξίες και αρχές; Ήδη από τις πρώτες μέρες της θρυλικής ζωής του, η φωτογραφική τέχνη τον απεικόνισε όπως ακριβώς ήταν και όσο και να πολεμήθηκε, η αξία του όλο και γιγαντωνόταν. Εξάλλου, η φωτογραφία όχι μονάχα δεν του «πήρε την ψυχή» – κάτι που θα έκανε ένας μαρμάρινος αδριάντας – μα του την επιβεβαίωσε. Στο κινηματογράφο, – αφήνοντας στην λήθη μια πρώτη αναπαράσταση του 1969 με τον τίτλο «Che!», μια κατά παραγγελία μπαρούφα της 20th Century Fox που θύμιζε από άποψη προσέγγισης τις δικές μας χουντικές δημιουργίες, ο Che Guevara βρήκε την κινηματογραφική του αφιέρωση διπλά: μια γήινη, ανθρωποκεντρική και βαθιά ηθικο-πολιτική προσέγγιση των «Ημερολογίων μοτοσυκλέτας» του Walter Salles και τη «δίπτυχη» ταινία που ο Steven Soderbergh παρουσίασε με σεβασμό και ευθύνη για τις φλεγόμενες μέρες της δεκαετίας του 60’ που ο μπερές του και το βλέμμα του έγιναν συνώνυμο της λαϊκής απείθειας και της ενεργητικής συμμετοχής στις, όπου γης, εξεγέρσεις. Για τα χρόνια των επαναστάσεων. Κούβα, Βολιβία.
Steven Soderbergh και ο Benicio del Toro – που αγόρασε ο ίδιος τα δικαιώματα για το σενάριο, έκανε ουσιαστική έρευνα εφτά ετών, συναντήθηκε με συντρόφους και συγγενείς του Τσε, ταξίδεψε στην Κούβα, διάβασε με την σειρά του τα αγαπημένα βιβλία που διάβαζε ο επαναστάτης και δεν μπόρεσε – όπως δήλωσε – από το να τον αγαπήσει – εκπόνησαν ένα σπουδαίο έργο που όμως έντεχνα πολεμήθηκε και αποσιωπήθηκε – με αφελέστατη τεκμηρίωση είναι αλήθεια – αλλά σίγουρα δεν κατάφεραν να το σβήσουν από την κινηματογραφική ιστορία. Άλλωστε, όσο υπάρχουν επαναστάτες, θα υπάρχουν και καλλιτέχνες που θα βρίσκουν στο βλέμμα και την σκέψη τους, τους λόγους και τις αφορμές να στηρίζουν την ιδιότητα τους και να επικοινωνούν στην ανθρωπότητα το κάθε φορά άξιο να ειπωθεί.

Τετάρτη

Ποιες Πανελλαδικές;


Στην κυβέρνηση της αριστεράς δεν αρέσουν οι διακρίσεις. Και δεν μιλάμε για ταξικές διακρίσεις: σε αυτές διαπρέπει αυξάνοντας το χάσμα της ταξικής ανισότητας.

Πορωμένη με τη θεωρία του κοινωνικού χυλού όπου κανείς δεν πρέπει να ξεχωρίζει πέρα από τις μειονότητες, προχωρά στο επόμενο στάδιο εφαρμογής της:

Για να λύσει την κατάσταση στο Μενίδι προβαίνει σε αντίστροφο ρατσισμό και διακρίσεις, προτείνοντας Ρομά να μπαίνουν σε συγκεκριμένα ΤΕΙ χωρίς πανελλαδικές.

Το ίδιο και στην αστυνομία.

Λες και οι συνυποψήφιοι τους κατούρησαν σε κάποιο πηγάδι και είναι όλα τους παιδιά μεγαλοαστών.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση αποκλειστικά ως εργαλείο κοινωνικής μηχανικής.

Μισό:
Εύρηκα!

Ο υπουργός παιδείας κος Γαβρόγλου θα λύσει το πρόβλημα των διακρίσεων καταργώντας τις πανελλαδικές.

Είναι αντιπαιδαγωγικές, αντιεκπαιδευτικές κλπ κλπ.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι πολλά από αυτά που ο κος Γαβρόγλου τους καταλογίζει.
Είναι όμως και το τελευταίο προπύργιο αξιοκρατίας στο βασίλειο της αναξιοκρατίας.
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν για να γίνουν οι πανελλαδικές πιο παιδαγωγικές, να μπορούν τα παιδιά να πιουν το ποτό τους το Σάββατο, να ερωτευτούν, να ζήσουν την ηλικία τους όπως ο κος Γαβρόγλου και πολύ από εμάς επιθυμούμε να κάνουν.

Τρίτη

Η φτώχεια των ανθρώπων, ο πλούτος των εθνών



«Άριστη δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πάρα πολύ πλούσιους ούτε πάρα πολύ φτωχούς πολίτες.»
«Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να καταστήσεις ακίνδυνους τους φτωχούς είναι να τους εκπαιδεύσεις να θέλουν να μιμούνται τους πλούσιους.»
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Παρακολουθoύσαμε την ταινία Lion, του Garth Davis. Ο δεκάχρονος Τηλέμαχος σοκαρισμένος έβλεπε πώς ζουν οι άνθρωποι στην Ινδία.
~~

Παρασκευή

Η Αριστερά του Βολταίρου

«Γνωρίζω τον Κυριάκο Μητσοτάκη από παιδί. Σε μία εσωκομματική αντιπαράθεση στη Νέα Δημοκρατία είχα επέμβει και είχα μιλήσει υπέρ του. Του έχω εμπιστοσύνη. Αλλά δεν έγινα δεξιά. Είμαι πάντα αριστερή».


«Το βλέπεις;» μου είπε η γυναίκα μου, διαβάζοντάς μου ένα απόσπασμα από την συνέντευξη της Αρβελέρ. «Ακόμη και οι αριστεροί διανοούμενοι ένα καλό λόγο έχουν να πουν γι’ αυτό το παιδί. Άκουσες ποτέ τον Τατσόπουλο, την Τριανταφύλλου η τον Χωμενίδη να πει κάτι για τον Κυριάκο; Να του βρουν ένα κουσούρι; Όχι. Φαίνεται, λοιπόν, ότι τον εμπιστεύονται».
-Πολύ καλά κάνουν. Ο Κυριάκος μπορεί να είναι ο αυριανός Πρωθυπουργός.


Δεν της άρεσε της γυναίκας μου αυτή η απάντησή μου. Έξυνε τα νύχια της για πολιτικό καυγά.
-Δεν πιστεύω να υπονοείς ότι όλοι αυτοί οι αριστεροί περιμένουν κάτι από τον Κυριάκο. Οι περισσότεροι, από αυτούς που σήμερα σας βρίζουν, παλιοί σας σύντροφοι είναι. Στις κομματικές οργανώσεις του ΡΗΓΑ και της ΚΝΕ πέρασαν τα φοιτητικά τους χρόνια. Ξεκόλλησαν, όμως, από τα ιδεολογικά στερεότυπα του παρελθόντος. Ωριμάζοντας μέσα από τους αγώνες τους, είδαν το φως της αλήθειας.


-Μπράβο τους. Είναι φωτισμένοι. Βλέπουν το φως και μπαίνουν.


-Να αφήσεις τις εξυπνάδες. Είναι άνθρωποι με καθαρά οράματα και με σκέψη κριτική. Έκαναν ενδόμυχα τον απολογισμό για το παρελθόν και κατάλαβαν ότι χρειάζονται μεταρρυθμίσεις για να πάει ο τόπος μπροστά. Είχαν πολλές προσδοκίες από εσάς. Τους απογοητεύσατε. Και σήμερα, χωρίς παρωπίδες, βλέπουν το μπάχαλο που έχετε προκαλέσει.


-Καλά, ρε γυναίκα, και τόσα χρόνια που κυβερνούσαν οι προηγούμενοι, όλοι αυτοί οι αριστεροί ήταν ενθουσιασμένοι;


-Ενθουσιασμένοι μπορεί να μην ήταν, αλλά είχαν καταλάβει ότι η χώρα έπρεπε να μπει σε μία τάξη.
-Δηλαδή, είχε μπει σε τάξη ή χώρα και ήρθανε οι Συριζαίοι και τα διαλύσανε;


-Σε τάξη μπορεί να μην είχε μπει, αλλά οι προηγούμενοι φύγανε. Ό,τι έγινε, έγινε. Πάλι για το παρελθόν θα μιλάμε; Το μέλλον κοιτάζουν οι σώφρονες αριστεροί. Και τους σωστούς αριστερούς ο Κυριάκος, να μου το θυμηθείς, θα τους αξιοποιήσει. Ο Κυριάκος πιστεύει στην αξιοκρατία. Και στην κυβέρνηση που ετοιμάζει, οι άξιοι, ακόμη και οι αριστεροί, θα έχουν θέση. Δηλαδή θα είχες αντίρρηση να έβλεπες τον Λυκούδη Υπουργό Δημόσιας Διοίκησης ή τον Πανούση Υπουργό Δημόσιας Τάξης;».

Καταρ-αμένη φτώχεια!!!


Αν το Κατάρ ήταν μια φτωχότερη χώρα, θα είχε την τύχη του Ιράκ μετά το εμπάργκο που του ανακήρυξαν η Σ.Αραβία, τα ΗΑΕ, η Αίγυπτος και το Μπαχρέιν.

Ο τουρισμός πολυτελείας του θα κατέρρεε από την έλλειψη τροφίμων, τα κατώτερα στρώματα και οι μετανάστες εργάτες του θα ψόφαγαν από την πείνα κι η Κατάρ airlines θα εγκαταλειπόταν εν ριπή οφθαλμού.

Το Κατάρ όμως είναι σε όλα του μια μικρή Σαουδική Αραβία.

Το εμπάργκο θα του κοστίσει πολύ, δε θα το συνθλίψει όμως.

Ήδη το Κατάρ, βαθύτατα τροφικά εξαρτώμενο από τις εισαγωγές, μέχρι τώρα κυρίως από την Σαουδική Αραβία, αγόρασε επειγόντως 4000 αγελάδες από ΗΠΑ και Αυστραλία τις οποίες θα αερομεταφέρει στα εδάφη του με συνολικό κόστος 8 εκατομμυρίων δολλαρίων, καλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο το 1/3 των αναγκών του σε γαλακτοκομικά.  

Ποιο το έγκλημα του Κατάρ για να πληρώνει το γάλα χρυσάφι; Πέρα από τα εγκλήματα μιας θεοκρατικής εξουσίας κατά βασικών ατομικών ελευθεριών των γυναικών και τη στενή σχέση του με τους τζιχαντιστές, εγκλήματα που από κοινού διαπράττει με τη Σαουδική Αραβία, το έγκλημα του Κατάρ ήταν ότι επιδίωξε να αυτονομηθεί και να επιδιώξει μια υποτυπώδη Ιρανοκαταριανή προσέγγιση.

Πέμπτη

Εισβολή αντιεξουσιαστών στη Newsphone



   

Έφοδος αντιεξουσιαστών σε εταιρεία, που φτιάχνει την ηλεκτρονική πλατφόρμα πλειστηριασμών. Έσπασαν με σφυριά την τζαμαρία, πέταξαν μπογιές και τρικάκια με συνθήματα (Vid) 

     
Επίθεση σε τηλεφωνική εταιρεία στην Καλλιθέα πραγματοποίησαν μέλη της ομάδας αντιεξουσιαστών Α.ΣΥ.ΚΑ.ΜΟ., νωρίτερα το μεσημέρι, ενάντια στους πλειστηριασμούς.
 
Η ομάδα των κουκουλοφόρων έσπασαν την τζαμαρία με σφυριά, πέταξαν μαύρες μπογιές και τρικάκια με συνθήματα κατά των πλειστηριασμών.

Τα μέλη της Α.ΣΥ.ΚΑ.ΜΟ., προχώρησαν σε ανάληψη ευθύνης με κείμενο που «ανέβασαν» σε γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου, μαζί με βίντεο στο οποίο κατέγραψαν την επίθεσή τους.

Τρίτη

Η διαφορά ως ισότητα

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των Συντακτών
  
Κάποια παιδιά γεννιούνται διαφορετικά. Και δεν εννοώ τα παιδιά που εκ γενετής έχουν κάποια αναπηρία ή δυσπλασία. Μιλάω για υγιέστατα μωρά που από τα πρώτα τους βήματα διαφέρουν από τα άλλα. Το τι τα κάνει διαφορετικά ένας θεός το ξέρει.

Για μας τους θνητούς πρέπει να επιλέξουμε κάποια εξήγηση είτε από τους γενετιστές (DNA) είτε από τους κοινωνιστές (περιβάλλον). Αυτά τα παιδιά δεν προσαρμόζονται εύκολα στον κοινωνικό τους χώρο και συχνά χαρακτηρίζονται προβληματικά, ενώ μπορεί να είναι ιδιαίτερα ταλαντούχα και να μην αισθάνονται καμιά διαφορά με τα άλλα.

Και εδώ με σιγουριά μπορούμε να πούμε πως αυτό το «διαφορετικό» είναι ένας αυθαίρετος χαρακτηρισμός που ξεκινάει από την οικογένεια, διαμορφώνεται στο σχολείο και εμπεδώνεται στην κοινωνία. Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί, αλλά η κοινωνία μάς θέλει ομοιόμορφους. Και εδώ έχουμε φασισμό, ακόμα και σε κοινωνίες που θέλουν να λέγονται δημοκρατικές.

Ας καταφύγουμε λοιπόν στην ψυχανάλυση. Ο Λακάν στα «Γραπτά» του μιλάει για το στάδιο του καθρέφτη. Το παιδί που κοιτάζεται στον καθρέφτη δεν μπορεί να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του. Δηλαδή το πιστό του είδωλο δεν τον κάνει να καταλάβει ποιος είναι.

Αυτό το κατακτά μόνο όταν έρθει σε συναναστροφή με τους άλλους. Οπως πάλι και η προσωπικότητα ενός ατόμου αναδεικνύεται μόνο μέσα από μια συλλογικότητα. Αλλιώτικα έχουμε τυράννους, μικρούς ή μεγάλους, που θέλουν να επιβληθούν, κατά κανόνα με αξιώματα, γιατί απλά ο λόγος τους, δηλαδή το επιχείρημά τους, δεν έχει καμιά πέραση. Και έτσι αισθάνονται ασφαλείς μόνο όταν διατάζουν.

Παρασκευή

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν;


«Ναι» είναι η απάντηση στο ποιητικό αυτό ερώτημα.
Και τα στέλνουν στις κιμαδομηχανές για να γίνουν λουκάνικα.
Φτηνά λουκάνικα όμως. Για σκύλους λυσσασμένους.


Τα λυσσασμένα σκυλιά λατρεύουν το κρέας ψόφιων αλόγων.
Τρώγοντάς το, γαυγίζουν περισσότερο. Φορές-φορές τσακώνονται και μεταξύ τους.
Οι πονηροί αλογοτρόφοι τα γδύνουν τα άλογα, πριν τα σκοτώσουν.

Τους βγάζουν τα χαϊμαλιά και τα ακριβά σαμάρια. Τα στέλνουν γυμνά στο σφαγείο.
Καμία σχέση, βέβαια, δεν έχει η παραπάνω εμπορική πραγματικότητα με την ομώνυμη ταινία του Sydney Pollack.

Στην ταινία- που αποτυπώνεται η ανέχεια της δεκαετίας του ’30- ζευγάρια διαγωνίζονταν σε αγώνες χορευτικής διάρκειας, μέχρι τελικής πτώσης.
Με έπαθλο ένα ασήμαντο ποσόν.

Και γίνονταν θέαμα σε πλούσιους Αμερικάνους, που τα έβλεπαν να χορεύουν και πόνταραν στο ποιο ζευγάρι θα αντέξει περισσότερο.
Έχει, όμως, μεταφορική σχέση η πρακτική της θανάτωσης των γέρικων αλόγων και της κατάληξής τους στην διατροφική αλυσίδα, με τα όσα διαδραματίζονται στην Βουλή με την παραπομπή του Γιάννου Παπαντωνίου.

Όχι, ο Γιάννος Παπαντωνίου δεν μεταλλάχτηκε σε γέρικο άλογο.
Ο όμορφος πρώην Υπουργός ήταν ο ιπποκόμος μιας γενιάς αλόγων, που ρίχτηκαν με όρεξη στον Ιππόδρομο της δεκαετίας των εκσυγχρονιστών.
Ήταν άλογα από πολλές ράτσες.

Πέμπτη

«Διατροφικά σκατά»… με το νόμο

«Διατροφικά σκατά»… με το νόμο

Η κυβέρνηση «ανατινάσσει» το κανονιστικό πλαίσιο για τα τρόφιμα
του Γιώργου Μουργή
 
Το νομοθέτημα νεοφιλελεύθερης κοπής που εισήχθη για διαβούλευση τον περσινό δεκαπενταύγουστο και ψηφίστηκε από τη Βουλή, με τις υπογραφές Γ. Σταθάκη και Θ. Τζάκρη, (αρμόδιους υπουργούς τότε) τίθεται σε εφαρμογή πλέον από τον σημερινό αναπληρωτή υπουργό Οικονομίας A. Χαρίτση. Στο όνομα της ανάπτυξης για τις επιχειρήσεις εστίασης και υγειονομικού ενδιαφέροντος, καταργώντας ουσιαστικά έτσι την ευρωπαϊκή Αρχή Προφύλαξης των πολιτών στο πολυεπίπεδο ζήτημα διατροφής και κατανάλωσης, καθώς εισάγει την Αρχή Απόδειξης της βλαπτικότητας που επικρατεί στις ΗΠΑ. Με απλά λόγια, νόμοι διατροφικής προφύλαξης θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους, βορά των πολυεθνικών συμφερόντων και βιομηχανιών τροφίμων. Ο πολίτης καλείται πλέον να αποδείξει τη βλαπτικότητα αυτού που επέλεξε να καταναλώσει και όχι οι Αρχές Προστασίας.

Το βασικό χαρακτηριστικό στο σχέδιο νόμου: «Νέο Θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις» είναι η κατάργηση της άδειας λειτουργίας – καταλληλότητας στο όνομα δήθεν της απλοποίησης του συστήματος αδειοδότησης ή εξάλειψης της γραφειοκρατίας για άμεσες επενδύσεις. Αρκεί πλέον μια γνωστοποίηση για την έναρξη σε όλους τους τομείς επιχειρηματικής δραστηριοποίησης εργαστηρίων, μεταποίησης, βιομηχανιών τροφίμων, ποτών και καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Καταργείται κάθε μορφή ελέγχου, προϋπόθεση έναρξης, με την εκ των υστερών σε πραγματικό χρόνο λειτουργίας διενέργεια από τις αρμόδιες αρχές. Αρχές που λειτουργούν ούτως ή άλλως υποστελεχωμένες, χωρίς καμιά δυνατότητα αληθινού ελέγχου, όχι μόνο για το τι φτάνει στο πιάτο μας, αλλά και στο πώς παράγεται ή παρασκευάζεται. Αναφορικά με την έκδοση άδειας λειτουργίας-καταλληλότητας, ειδικά στην επιχειρηματική διατροφική αλυσίδα, το σχέδιο νόμου Σταθάκη – Τζάκρη θέτει σε πραγματικό κίνδυνο τη δημόσια υγεία και τη διατροφική ασφάλεια, με ολέθριες συνέπειες στην προστασία του περιβάλλοντος, όπως προκύπτει από τις διατάξεις του νόμου. Όσο κι διέψευδε, τότε, η Θ.Τζάκρη ότι δεν χρησιμοποιήθηκε το οπλοστάσιο της ΤΤΙΡ, το γεγονός ότι για αυτό το νομοσχέδιο ζητήθηκε η συνδρομή της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων διεθνών θεσμών, λέει πολλά…

Αφιέρωμα του διαδικτυακού ρ/σ στην Κατερίνα Γώγου που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1940 (Ηχητικό)

«Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε. Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε».

Κατερίνα Γώγου

Σαν σήμερα 1 Ιούνη 1940 γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός, στιχουργός και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου.

Στο σύντομο διάστημα της ζωής της εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Tρία κλίκ αριστερά "1978, "Ιδιώνυμο"1980, "Το Ξύλινο Πάλτο"1982, "Απόντες" 1986, "Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών" 1988, "Νόστος"1990.

Η οργή που την πλημμύριζε για την σαπίλα του κατεστημένου, και ο ασυμβίβαστος καταγγελτικός λόγος είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γραπτών της κειμένων.

Έζησε τα τελευταία χρόνια της μέσα στην απομόνωση και στα ναρκωτικά. Γιατί κάποια ανοιχτά μυαλά δε βολεύονται με τις πλάνες των απλών ανθρώπων, χρειάζονται πιο δραστικές ουσίες για να νανουριστούν.
Η Κατερίνα βάδισε στα χνάρια του Άσιμου, ακολούθησε κι ο Παυλάκης.

Στις 3 Οκτώβρη του 1991 έδωσε τέλος στην ζωή της με χάπια και αλκοόλ.

Η Γώγου όπως κι ο Σιδηρόπουλος δεν ήταν "μπροστά" από την εποχή τους όπως λέγεται πολλές φορές για να τους ξορκίσουν... Ήταν η συνείδηση της εποχής τους στην πιο καθαρή κι ανθρώπινη μορφή της ίσως. Λιγότερο πολιτικοποιημένοι από τον Άσιμο αλλά και πιο "μοντέρνοι" από τους άλλους ιδανικούς αυτόχειρες ποιητές όπως ο Λαπαθιώτης, ο Καρυωτάκης, η Πολυδούρη επέλεξαν μια αργή αυτοκτονία παιδί της εποχής τους, μιας εποχής που οι κρατούντες ακόμα και στην αυτοκτονία έχουν πετύχει έναν καταναλωτικό δημοκρατικό πλουραλισμό.
Όχι θηλιές που κρέμονται από τα ταβάνια, πτώματα που τα ξερνάει η θάλασσα...
Μια αυτοκτονία, σήμερα, μπορεί να μοιάζει με ένα βεγγαλικό που σκάει μέσα στο σκοτάδι ή με ένα άστρο που σβήνει σιγά σιγά", ...